برای 2 بهمن

حتی فکرش را هم نمی کردم این قدر آرام زندگیم آرام شود...

تا بوده همین بوده!

نه!

تاریخ و قاموس طبیعت و نمی شه عوض کرد....

چی میشه کنار من بشینی؟

آره ما همه مون غم داریم،درد داریم... 

اصلا چیزی که ما رو کنار هم میذاره،نگه می داره،همین درده اس!انگار خیالمون راحته این که کنارت نشسته یه جاییش می لنگه،یه چیزیش میشه که عین تو گاهی شبها خوابش نمی بره.انگار همینه که دلامون واسه هم می تپه و که اگه یکی مون تو این شهر بزرگ میون این همه آدم زمین بخوره،اون یکی از اون راه دور پاش درد می گیره و بی هوا یادش می کنه،آره!این جماعت و فقط درداش کنار هم نگه می داره.

دیگه چه فرقی می کنه دردا از کجا میاد،که تو چه کردی!که پدرت کی بوده؟که مادرت،خواهرت... که من!من کجا پا گذاشتم و کجا رفتم و... چقد برگشتم تا بشه دوباره از یه جایی شروع کرد....آ

هان؟کنار هم می نشینیم بی آنکه  هیچ بدانیم از روزهای سخت یکدیگر و آنقدر آرامیم که انگار هیچ وقت هیچ چیز  هیچ یک از ما را نرنجانده....

روزهایمان را به آرامش می گذرانیم،انگار که از که هیچ وقت هیچ چیز ما را نرجانده!

بعضی وقت ها فقط یک لحظه تا از دست دادن همه ی چیزهایی که داری فاصله داری...

از دست دادن همه ی زندگیت!یک لحظه...

همین

این که حتی اگر بخواهی دلت غصه دار نمی شود که دائم فکر کنی و غصه بخوری و اشک بریزی...

همین که فکرش نیست...

آینه

چیزی درون تو مرا یاد خودم می اندازد،بی هیچ شباهتی بینمان...

تولدت مبارک!

جایش در خانه خالیست،وقتی که صبح ها با زنگ تلفنش بیدارم نمی کند!

حتی دیگه اومدنت...

کاش همان رویای دور می ماندی که تلخی گذشته ات این طور قدم هایم را سست نمی کرد...